De onzichtbare kwaal

Te koortsig om aan te dringen:
“Mijn wereld is terreur,”
hij bedekt zijn pols
en telt de oorlog af.

Zijn arm is niet verbrand
zijn vlees intact:
de getallen die hij leerde
van een filmhaspel.

Hij bedekt zijn pols
onder de tafel.
De dronkaards misten
zijn onzichtbare kwaal.

Een melodie zwelt aan.
Zijn huid is leeg!
Zijn kopje krijgt hij niet omhoog
Het lukt hem niet!het lukt hem niet!

Het koor groeit aan
Net als zijn zwijgen.
Niets, dat weet hij,
er valt niets te noteren.

Lees het volgende gedicht