Onder mijn handen
Onder mijn handen
zijn je kleine borsten
de omgekeerde buikjes
van ademende pas geboren mussen.
Telkens als je je beweegt
hoor ik het geluid van toeklappende vleugels
van vallende vleugels.
Ik ben sprakeloos
omdat je naast mij viel
omdat je wimpers de ruggengraatjes zijn
van piepkleine kwetsbare diertjes.
Ik ben beducht voor de eerste keer
dat je mond
mij jager noemt.
Wanneer je me vraagt dicht te komen
om me te vertellen
dat je niet mooi bent
dan dagvaard ik
de ogen en verborgen monden
van steen en licht en water
om tegen jou te getuigen
Ik verplicht ze
afstand te doen in jouw bijzijn
van het bevende rijm van je gezicht
uit hun diepe kassen.
Als je me vraagt dicht te komen
om me te zeggen
dat je niet mooi bent
dan verander ik mijn lichaam en handen
in waterplassen
waarin je kijkt en lacht
Ga naar volgend
gedicht
|
