|
Tekening van Sabine
Rommens
De witte pijn
Dit heengaan uit je wazige wereld klinkt met het weerzien van je
zoon veel zachter:
hij die jou verwelkomt in zijn nieuwe
woning, waar ook vader op jou heeft gewacht.
Je laat ons in je
lege huis - met herinneringen volgestouwd - niet eenzaam achter:
overal om ons heen zien wij je liefde voor het leven die
vanuit de dingen lacht.
Je was als vrouw de tijd ver vooruit; je hield van Moen en de
Moense mensen:
Jong en oud bleef je bemoedigen - zelfs in
flarden verwrongen zinnen op het ziekbed
maakte je plannen,
voor tien jaar ver, stamelde je alweer nieuwe toekomstwensen:
de zwarte plek in je geest werd weggegomd, de witte pijn is dan
zachtjes weggeëbd.
In je verhalen van
vroeger ligt het weten van de grote dingen ook bij ons opgespaard.
Door je ogen zien we jouw verlangen naar morgen, op ons
netvlies bewaard:
het testament van je dromen zetten we voort,
niet in te lang verdriet opgebaard.
In je
spellewerk
en inzet voor zoveel dingen, weefde je - tot je gezicht het begaf
-
fijne draden dankbaarheid om wat je kreeg, om wat je
jarenlang aan zovelen gaf.
Hoe diep de dalen van verdriet:
toch staan we in hoopvol vertrouwen bij je graf.
Dirk Rommens, t.g.v. haar begrafenis op 25
maart 1998.
Marie Antoinette Vandenbulcke, Weduwe van
Daniël Rommens
° Moen 21 februari 1922 -
† 18 maart 1998
Stichtster van de Culturele en Heemkundige Kring
Mulnis en van het Heemkundig
Museum in Moen
Figuur
van het jaar 1987.
Lees
het eerste gedicht
|
